संस्‍कृतशब्‍दकोशः

संस्‍कृत-हिन्दी-आंग्ल शब्दकोश


Monier–Williams

गृञ्जन — {gṛñjana} m. (n. ) a kind of onion or garlic or a small red variety of it (prohibited as food) v, 5 i, 176##Nyāyam &c##a turnip##the tops of hemp chewed to produce an inebriating effect (the Gāñja)##n. poisoned flesh (meat of an animal destroyed by a poisoned arrow)

इन्हें भी देखें : गृञ्जनक; गृञ्जनः, शिरवामूलम्; पलाण्डुः, सुकन्दकः, मुकन्दकः, दुद्रुमः, मुखकन्दकः, लतार्कः, गृञ्जनः, मुखगन्धकः, मुखदूषणः, तीक्ष्णकन्दः, महाकन्दः, नीचभोज्यः; गृञ्जनः; लशुनम्, रशुनम्, लशूनम्, लसुनम्, रसुनम्, रसोनः, रसोनकः, गृञ्जनः, महौषधम्, महाकन्दः, अरिष्टः, सोनहः, उग्रगन्धः, दीर्घपत्रः, ग्रन्थमूलम्, श्रीमस्तकः, मुखदूषणः, राहूच्छिष्टम्, तरिता; लशुनम्, रसुनः, महौषधम्, गृञ्जनः, अरिष्टः, महाकन्दः, रसोनकः, रसोनः, म्लेच्छकन्दः, भूतघ्नः, उग्रगन्धः; गर्जरम्, पीतकन्दम्, शिखामूलम्, स्वादुमूलम्, पिण्डमूलम्, गृञ्जनम्; गाजरम्, गार्जरः, पिङ्गमूलः, यवनः, गृञ्जनम्, गृञ्जनकम्, सुपीतम्, नारङ्गम्, शिखामूलम्, स्थौणेयम्, स्थौणेयकम्, सुमूलकम्; निष्पिष्, घृष्, मृद्, संघट्टय, सङ्घट्टय;